Ni hao met kroepoek

Reis 144.jpgNi hao! Ik ben beland in het sprookjesachtige China. Het stinkt hier en het land zit vol met onbeschofte, rochelende en egoistische chinezen, en ze zijn met veul. Dan moet ik wel zeggen dat de chinezen die ik heb leren kennen juist super tof en gastvrij zijn, in het openbaar is het gewoon anders. Bovendien willen ze allemaal je buddy zijn. Ik voel me net Mickeal Jackson hier, voor chinese standaarden ben ik een goede danser, mensen willen met me op de foto en ze vinden me zonder geldige reden ontzettend cool. Het is alleen jammer dat ik niet met ze kan praten. Mijn eerste chinese woordjes waren xiexie (chinees voor dankjewel). Nadat ik een blikje cola en wat crackers had gekocht begreep die kerel vervolgens niet wat ik zei, haalde ie de manager erbij en gingen ze uiteindelijk mijn tasje leeghalen omdat ze dachten dat er iets mis was. En zo gaat het hier dus de hele tijd. Niemand spreekt hier engels en ze zeggen dat ze een beetje engels spreken wanneer ze de woorden hello, yes en no kennen. Ik spreek ondertussen dus ook al een beetje chinees.

Voordat mijn speurtocht naar een baan als engels leraar begon heb ik eerst een week gechillt en vette dingen gedaan. Wildwaterraften, ga je met een bootje van een soort van supergrote glijbaan van een berg af voor anderhalf uur. Hoef je niet te peddelen, ideaal dus. Verder een oud stadje bezocht met een gast die op krukken liep (zal je nog een mooie foto sturen Bram, je bent een held) en de omgeving verkend op een tandemfiets, haha geweldig was dat ook. Daarna ,op de eerste dag dat ik wilde solliciteren, werd ik wakker met een smsje: “Hey man, you’re lucky, I’m quiting my job. Can you work tomorow?” Haha, zo makkelijk heb ik nog nooit een baan gehad. Diezelfde avond nog mijn baas leren kennen en het raarste sollicitatiegesprek ooit gehad. Hij Reis 221.jpgvroeg verder niks, maar het eerste wat hij zei was: Ok so he’s quiting his job, so can you work tomorow?” Ongelofelijk, die kerel is de slechtste manager die ik ooit heb meegemaakt. Maargoed de dag erna heb ik mijn eerste les gegeven, slap ouwehoeren in het engels, discussieren met de studenten en ze ondertussen engels leren, leuk om te doen. Dezelfde dag ook in mijn apartement ingetrokken. Dag erna weer lesgegeven, vervolgens was het weekend en kreeg ik van mijn geweldige bigboss te horen dat hij voor twee weken geen werk had. Met andere woorden ‘je bent ontslagen’. Geen werk voor mij omdat ik de laatste was die was aangenomen. De dag erna heb ik zelf besloten om te stoppen en weer een dag later ben ik via Guilin naar Cheng du vertrokken om daar werk te zoeken. Twee keer mijn leven op z’n kop in minder dan een week.

Op de trein naar Cheng du waren alle bedden bezet dus heb ik 26 uur lang op een te hard stoeltje moeten zitten op een van de laatste dagen van de chinese zomervakantie. Niet normaal druk dus in de trein. Vergelijk het met de trein van Den Bosch naar Utrecht tijdens spitsuur maar dan nog drukker. Het gangpad vol met mensen, echt net een dierentuin. Aapjes kijken nonstop en dan ben ik nog de grootste aap. Ze zitten me de hele tijd aan te gapen en alles wat ik doe vinden ze ontzettend interessant. Ik zit te denken aan een carriere als straatartiest en dan ga ik midden in een drukke winkelstraat aan mijn kont staan krabben. Denk dat ik dan nog aardig wat centjes op kan halen.

Dat is mijn tweede optie, eerst leraar proberen, ‘Geef nooit op’. De dag na aankomst in Cheng du, met hulp van een kerel die in het hostel werkt, een sollicitatiegesprek geregeld bij een van de beste talenscholen van China. Misschien te hoog gegrepen aangezien mijn engels voor een Nederlander heel goed is maar zeker niet zo goed als die van een engelse. Dat was denk ik nog niet helemaal goed doorgedrongen bij m’n maat maar wie weet en als je Reis 299.jpgiets graag wil moet je er ook vol voor gaan. Onderweg naar die school was nog grappig. Ik goed voorbereid een briefje meegenomen waarop stond waar ik heen wilde in chinese tekens. Aan zeker tien verschillende bazen de weg gevraagd en welgeteld drie keer totaal de verkeerde kant opgestuurd. Volgens mij is het hier humor om een kant op te wijzen en dan in het chinees te zeggen: “Zie je die weg daar, ja daar moet je dus niet heen.” Heel vervelend allemaal. Ik hoop dat ik ooit in mijn leven een chinees in Nederland tegenkom die de weg kwijt is, dan ga ik ze keihard terugpakken. :)

  1. Foto’s komen nog want picasaweb is hier geblokt.
  2. En ben weer mobiel bereikbaar: +8613737399040.
Be Sociable, Share!
Reacties